Michaił Harbačoŭ i salist "Skorpijons" Kłaus Majne (2009 h.)

Made in Germany: 20 hadoŭ tamu, 9 listapada 1989 h., abrynuŭsia Bierlinski mur.

Heta dobraja nahoda adśviatkavać razam ź niemcami, paŭspaminaŭšy, jaki ŭniosak jany zrabili ŭ sučasnuju pop‑muzyku.
Pryhadajem, moža, paśpiavajem: «Boni M», «Skorpijons», «Alfavil», «Ramštajn»…

Viecier pieramien

Kali ŭžo što kazać pra Bierlinski mur i niamieckuju muzyku, dyk najpierš varta zhadać pra ŭlubioncaŭ ramantyčna nastrojenych školnic, vykanaŭcaŭ pračułych baładaŭ, hurt «Skorpijons»,

abo pa‑prostamu, «Skarpoŭ», jak ich tut luboŭna nazyvali.

Ich pieśnia «Viecier pieramienaŭ» była mienavita tym, čaho čakali ad roku: jaskravaja pieradača duchu času i rytmu pakaleńnia, na vačach jakoha kryšyŭsia SSSR.

Za hod da padzieńnia muru, u 1988‑m, «Skorpijons» zładzili kancert u piačonkach tahačasnaj impieryi zła — Leninhradzie (viadoma, z dazvołu impierska‑złosnaha kiraŭnictva). A ŭ 1989‑m u Maskvie hanoviercaŭ navat pryniaŭ hiensiek Michaił Harbačoŭ.

I što z taho, što salist «Skorpijons» Kłaus Majne napisaŭ Wind of Change, dzie raspaviadajecca pra pajezdku ŭ Maskvu, na hod raniej za samu pajezdku. Chaciełasia badziacca nočy navylot pa vulicach, maryć i ŭdychać hetuju takuju pieramienlivuju płyń pavietra. Heta byŭ himn epochi, jaki spałučaŭsia z mastackim śvistam Kłausa Majne.

I niachaj ciapier «skarpijony» ničoha novaha nie pišuć. Dziadźki pa‑majstersku stryhuć kupony, jeździačy pa kancertach i vykonvajučy staryja dobryja bajeviki i kažuć «Spasibo». Ale my ŭsio roŭna ŭdziačnyja im za toje «čaroŭnaje imhnieńnie ŭ tuju dzivosnuju noč, kali dzieci zaŭtra narešcie zmahli maryć pra viecier pieramien».


Boni M

Bo nie jem

Niesamavity z vyhladu tancor hurtu Boney M, Bobi Fareł, spryčyniŭsia da papularnaha biełaruskaha aniekdota kanca 1970‑ch:

— Ty čaho taki chudy?

— Bo nie jem.

Ale kpiny — tolki ad zamiłavańnia dyskatečna‑biesšabašnym ansamblem. Redkaje viasielle tady abychodziłasia biez prośbaŭ ad siabroŭ maładoha da restarannych muzykaŭ «złabać «Raspucina».

Sapraŭdy, kaniec 1970‑ch — zorny čas hetych demiurhaŭ papsy. U boniemcaŭ na ŭzbrajeńni było krychu dyska‑muzyki, trochi hośpiełu, i šmat źniešniaha vyhladu: čaho varty viečna aholeny tors Bobi i dzikija nieŭtajmavanyja skoki padpiavałaŭ?

Za 5 hadoŭ — 7 chitoŭ, što trapili na samy vierch pop‑hradacyi. Siarod ich, nu, zusim užo mieha‑dupier‑pupier‑šlahiery «Na rekach Vaviłonskich» dy «Raspucin».


Davieku maładyja. "Alfavil"

Zaŭždy maładyja

«Alfavil»: jany vyhladali dobra, jany śpiavali dobra, na palicach dyskarniaŭ jany pačuvalisia dobra: pamiž Majkłam Džeksanam i Boj Džordžam.

Asabliva albom Forever Young — viečna małady albom‑vaśmidziasiatnik: lohkadumny, jakasny, zapaminalny, poŭny pošumu sintezataraŭ i futurystyčnych vodaraŭ.

Ciapier, słuchajučy alfavilskija pieśni, kštałtu A Victory of Love, razumieješ, nakolki jany ŭvadnačas viečnyja, idyjockija i vydatnyja. Jak pravilna słuchać «Alfavil»: zamknuŭšysia ŭ kvatery niadzielnym viečaram, uklučyŭšy radyjopieradaču, pryśviečanuju 1980‑m, pakłaŭšy poruč na ŭsiakuju biadu nasatku.


Niena

Padymi mianie pa‑nad ścianoju

Amierykancy, nie vielmi talerantnyja da pieśniaŭ nie pa‑amierykansku, usio ž pačali ŭ 1984‑m słuchać niamieckamoŭny chit Luftballons99 (99 bałonikaŭ) śpiavački Nieny, jaki trapiŭ na druhoje miesca ŭ štataŭskich chit‑paradach. Usio dziakujučy papularnaj tematycy chałodnaj vajny.

Pieśnia apaviadała pra treciuju suśvietnuju, jakaja ŭsčałasia praz pavietranyja šaryki, jakija zalacieli nie tudy.
Pieśnia była prydumanaja na kancercie «Rolinh Stoŭnz» u Zachodnim Bierlinie, kali ŭ pavietra vypuścili sotni bałonikaŭ: aŭtar tolki damyśliŭ, što zdarycca, kali tyja bałoniki pieralatuć za Mur.

Jeŭra bačyŭ?

Jak, vy nie viedali? Niamieččyna pieramahła ŭ Jeŭrabačańni tolki adzin razok. Tak-tak, dziaržava, adzin z fundataraŭ hetaha pieršynstva hałasavych źviazak,iakaja biare ŭdzieł u konkursie ad pieršaha hoda svajho isnavańnia, i nie prapuściła nivodnaha hoda! Viadoma ž: za Dzimu Biłana i Maryja Šeryfovič hałasujuć siabry pa postsavieckim i postjuhasłaŭskim niaščaści, za šviedskuju ABBA — haroj usie inšyja skandynavy... A chto akramia Tureččyny, jakaja maje vialikuju dyjasparu ŭ FRH, parupicca pra niamieckuju Papiałušku? Tamu pahatoŭ sapraŭdy vielična vyhladaje pieramoha ŭ 1982 17-hadovaj pryhažuni Nikol z hitaraj i mieładyčnaj napieŭkaj Ein bißchen Frieden/«Kryšku miru» adna z samych spraviedlivych pieramoh u historyi fiestu. A vystup «Čynhis Chana» choć i nie vyjhraŭ konkurs u 1979 hodzie, ale zadaŭ ton usiamu spabornictvu, zrabiŭsia etałonam pieśni dla Jeŭrabačańnia: mahutny ŭsim zrazumieły refren i nieŭrymślivyja padtancoŭki a-la ziemlakoŭ z Boni M, + vykarystańnie ŭ tekstach papularnych palityčnych tem (procistajańnie Zachadu i Ŭschodu).


Niemcy na Miesiacy. «Ramštajn»

Hier Ramštajn i kampanija

«Skorpijons» pieršym uvarvaŭsia ŭ koliś całkam anhła‑amierykanski śviet mietaličnaj muzyki. Potym hety mur parušyli chevi‑mietalisty «Akcept» i ich praniźlivahałosy salist Uda Darkšnajder, paśla — treš‑akultysty «Kryetar» i, viadoma, vykštałcony «Ramštajn», jaki praciahvaje vykarystoŭvać u asabistych metach stereatypy pra niemcaŭ i Niamieččynu. Znajšlisia šanavalniki «Ramštajna» i siarod biełaruskich muzykaŭ:

pasłuchajcie jak «Niejradziubiel» śpiavaje I Feel You na trybjucie Personal Depeshe — nu, usio roŭna jak «Ramštajn» vykonvaje pieśniu «Depeš Modu».

Uvohule ž, u Niamieččynie bolš za 30 mietał‑kancertaŭ štohod, siarod jakich užo 20 hadoŭ zorkaj niepahasnaj zichcić vializny fiestyval «Vakien», jaki źbiraje dziasiatki tysiačaŭ słuchačoŭ. Dy što fiestyval: varta zavitać na zvyčajnuju bienzakałonku pamiž Bonam i Bierlinam i ŭbačyć ź dziasiatak časopisaŭ, pryśviečanych ciažkamu roku, kab zrazumieć, nakolki žaleźzie hłyboka puściła karani ŭ niamieckaj hlebie.

Viecier pieramien ad «Skorpijonsa»:

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?